Hayattan acıyı çıkar, geriye ne kalır ki?

İnsan değişmem dedikçe değişerek insana dönüşür.

Zaman dönüştürür, değiştirir.

Bir şeye ulaşmak için yıllarca çaba sarf eder, ona ulaşınca değerini bilmezsiniz siz. Bu bazen mal mülktür bazen his, haldir bazen insan bazen de anıdır.

E zor tabii, yazmak sonsuzluğa mektup atmaktır, muhatabın sonsuzken, meşakkatin yüz gram mı olacak?

Bazen böyle oluyor. Roman bir yerde tıkanıyor. Devam edemiyorum. Uzun bir süre. Gövdeme iki tonluk bir kaya koymuşlar da, elimi kolumu oynatsam da altından kalkamıyormuşum gibi.

İnsan kendisini tanımaya başladıkça huzursuzlukla tanışır, insan kendisini keşfederken acıya dokunur.

İnsan kendisini ikna etmeye çalıştığını fark ederse, kendisini nasıl ikna edebilir ki?

Haddini bilmeyene haddi bildirilir de kendini bilmeyene ne bildireceksiniz…

İnsanın kendini bilmemesi kadar kötü bir şey yok…