Ve tabii ki zehrin panzehri gibi, yapılan bu yayınların tam tersi devreye girmeli, çocuklar cinsel farklılığın (kadın-erkek
tabii farklılığının) getirdiği zenginlikler konusunda eğitilmelidir. Ve burası mühim; uygulanan ifsad algoritmaları yerine arındırıcı, düzeltici algoritmalar, anahtar sözcükler geliştirilmeli; onların kullandıkları şer metotları, hayırlı olanlarla yer değiştirmelidir. Çok yaratıcı, akıllı olmak zorundayız.

Sadece klasik Freudyen psikanaliz değil, birçok başka psikoterapi ekolleri de,
yaptıkları sözde derinliğine analizlerde anne babaları bütün travmaların kaynağı olarak gösterme eğilimindedir.
(...Mesela Irvin Yalom'un varoluşçu yaklaşımında olduğu gibi, geçmişte yaşananlar hiç özel olarak irdelenmeden de olumlu terapi sonuçları alınabilir.)

Gayrimeşru doğmuş bir nesil; meşru, dengeli, sevgi dolu ebeveyn ve aile ortamında yetişmiş bir nesle göre, tabii ki daha sevgisiz büyür ve buradan da çoğu psikolojik hastalıklar kaynaklanır.
Mesela ABD' deki uyuşturucu ve madde bağımlılığının,yüksek alkolizm oranlarının en önemli sebeplerinden biri budur.

Sorunun sebebi belliyse çözümü de belli demektir. Sevginin, güzel ahlakın, anlamlı insan ilişkilerin yeniden yeşermesi gerek. Bu, şöyle bir savaşın ortasında, gürül gürül akan bir nehrin tersine yüzmeyi teklif etmek gibi geliyor kulağa. Ama sizce bir nehir hep aynı kuvvette mi akar?

Kasıtlı olarak hayvanların evlerde aile fertleri hatta çocuklar gibi,maalesef birer menfaat nesnesi (eğlendirici, itaatkar gibi) olarak yer bulduğu bir çağdan geçiyoruz. Barınaklar, sıkılınıp sokaklara atılmış "cins" köpeklerle dolu.
Sevmek böyle bir şey mi gerçekten?

Daha önceleri, çeşitli sebeplerle yalnız yaşayan orta veya ileri yaştaki insanlarda, şimdilerde ise özellikle genç kadın ve erkeklerde, sevgi dolu anlamlı ilişkiler yaşayamamaktan kaynaklanan yoğun bir yalnızlık kaynaklı acı her geçen gün büyüyor. Sevgi, merhamet, güven, paylaşım, birlik gibi güzel haller yaşanamadığı için bu ihtiyacın bir şeyle telafi edilebilmesi gerekiyor.