Esir Şehrin İnsanları

"Dışarısı katran karanlığı... Uzaklarda şimşekler çakıyor. Bunalıyorum. Şimşekler çakıyor. 'Ölümün ötesi Işık' der gibi... 'Rahatlık' der gibi..."

"...Demek, Anadolu, maddesiyle, insanıyla, ruhuyla hiçbir dayanağı olmayan yarı ölüler ülkesi..."

"Kafama üşen karanlık düşünceler arasında bunaldım.

"Zengin olmak imkanı kalmazsa kim çalışır? Nereden bulmalı böyle alıkları?"

"Ben bilmez idim gizli ayan hep sen imişsin,
Tenlerde vü canlarda nihan hep sen imişsin.

Senden bu cihân içre nişân ister idim ben,
Âhir bunu bildim ki cihan hep sen imişsin."

"Direnmek için amaç ister! Amaç olmayınca, önünüzde yaşamak olmayınca, neden debelenmeli?..."

"Mücadeleli hayattan şu sırrı anladım ki ben,
Ölüm didinmelerin sükuna inkılâbıdır."

"İnsan biraz fakir olmasa hayatı olduğu gibi göremiyor."

"İnsan, bir kere tek başına kalmaya görsün! Nerde olsa tek başınadır."

"En kötüsü kendi kendimizle çoğu zaman çelişmeli yaşadığımız halde, başka bir insanla birlik kurmaya, duygularımızı birbiriyle hiç ayrıntısız eşleştirmeye çabalıyoruz."