Daha

Evet, linç, bir tür savaştı. Çoğunluğun azınlığa karşı açtığı bir savaş. Tek olana karşı verilen bir savaş. Her şeyin olduğu gibi, elbette bunun da bir Latincesi vardı: Bellum omnium contra unum.

Linç, sadece birden fazla insanın yan yana gelip yumruklarını sıkması değildi. Toplumsal bir gerçekti!

İnsanın, kendi gardiyanı olduğu bir hapishaneden kaçması çok zordu! Ama elbet başaracaktım.

”Ne zaman ki hikâyemi bitirip sustum, artık bir girdap değil, durgun bir suydum. Sonra da, bıraktığım yerden, yaşamaya devam ettim…

“Babam bir katil olmasaydı, ben doğmayacaktım…”

İşte, sonunda yalnızdım! Ancak bu defa da yalnızlığa hapsolmuştum.
Oysa ben sadece, istediğim zaman, içine girip çıkabileceğim bir yalnızlık odası istemiştim.

Ağladım. Hem de istediğim kadar! İnsanın gerçek özgürlüğü buydu:
İstediği kadar ağlayabilmek. Belki bir de, istediği şeye ağlayabilmek…

İstesem, konuşabilir hatta hiç susmayabilirdim ama kendimi anlatmak artık ilginç gelmiyordu. Hem daha kaç kez anlatacaktım ki kendimi?

Kendimi herkese kapatmış ve bütün kapılarını içeriden kilitlemiştim.

Hiçbir şey sandığım kadar zor değilmiş! Gitmek de, kaçmak da, yok olmak da hiçbir şey...