Sadık Hidayet Alıntıları

Ölüm yavaşca kendi şarkısını mırıldanıyordu.

Duvardaki gölgem bir baykuşa benziyordu ve eğilmiş yazdıklarımı okuyordu.

Gel içmeye gidelim, rey şarabından içelim. Şimdi içmeyelim de ne zaman içelim.

Dünya gözümde boş ve kederli bir eve dönüşmüştü.

Onları görmeye ihtiyacım yoktu. Her biri bir diğerinin benzeriydi çünkü. Hepsi bir ağızdan ve o ağıza bağlı bağırsaktan ibaretti.

Keşke çocuk olduğum zaman ki gibi tatlı cahillikle, sessizce uyuyabilseydim. Korkusuzca. Rahat bir uyku.

Belki annem de kendi hayatını üzüm salkımı gibi sıkıp şarabını bana bağışlamıştı.

yüzü, baş döndüren bir unutkanlık gibi diğer tüm insanların yüzlerini aklımdan siliyordu.

Henüz kendimi tanımadan yarın ölmekten korkuyorum.

Şayet baykuş da hasta olsa
benim düşündüğüm şeyleri düşünür.