Friedrich Nietzsche Alıntıları

'Ben ırmak kıyısında bir parmaklığım: tutunabilen tutunsun bana! Fakat koltuk değneğiniz değilim ben.

Ara sıra bir tutam zehir: hoş rüyalar gördürür. Ve sonunda fazlaca zehir rahatlık içinde öldürür.

Öfkeyle değil, kahkahayla öldürür insan.

Hepsi yeniden dini bütün oldular, dua ediyorlar …

Şimdiden daha az yalnız hissediyorum kendimi; bilmediğim yol arkadaşları ve kardeşler dolaşıyor etrafımda, sıcak solukları değiyor ruhuma.

Severim yaralandığında bile ruhu derin kalanı ve küçük bir hadiseden bile yok olup gideni, böylece köprüden seve seve geçer o.

İnsanı keşfetmek zordur, insanın kendini keşfetmesi ise en zorudur;çoğu kez tin yalan söyler ruh hakkında.

Sevmek ve yok olmak: beraberdir ezelden beri. Sevme istemi, ölüme de istekli olmak demektir.

Sevdigim hiçbir şey yaşamıyor,
nasıl sevebilirim ki hâlâ kendimi

Eskiden tutkuların vardı ve kötü dedin onlara. Ama şimdi erdemlerin var: onlar senin tutkularından doğdu.