İnsan, kıymet verdiği yerde aynı kıymeti görmek ister. Fakat her gönül aynı derinlikte sevmez, her insan aynı incelikle karşılık vermez.
Sürekli veren, anlayan, affeden ve emek veren taraf olmak zamanla gönlü yorabilir.
Derviş der ki:
“Değer görmek için kendini tüketme.
Gönlünün kıymetini bilmeyene kırılmak yerine, mesafeni edeple koru.
Çünkü muhabbet tek taraflı taşındığında yük olur; karşılıklı olduğunda gönle huzur verir.”
Bazen insan değişmez; yalnızca gördüğü muamele kadar yaklaşmayı öğrenir.
Ne kin tutar ne de gönül kırar…
Sadece herkesi gönlündeki hak ettiği yerde misafir eder.