Bu bölüm, zamanın akışıyla birlikte sevginin ve özlemin nasıl derinleştiğini gösteriyor. Yazar, babaya duyulan özlemi günlerle ölçerek anlatıyor ve bu, okuyucuda hem hüzün hem de empati uyandırıyor. ‘16. gün’ ifadesi, sıradan bir tarih değil; bir bekleyişin, bir özlemin sembolü haline geliyor. Bölüm, okuyucuyu kendi hayatındaki kayıpları ve değerli bağları düşünmeye davet eden içten bir anlatı sunuyor.