Bu bölüm, sıradan bir sabahı olağanüstü bir duygu yoğunluğuyla anlatıyor. Sobanın sıcaklığı ile buz gibi suyun zıtlığı, çocukluğun hem zorluklarını hem de güzelliklerini hatırlatıyor. Kahvaltıdaki çorba sahnesi ise aile içindeki küçük ama anlamlı ritüelleri gözler önüne seriyor. Yazarın dili, okuyucuyu kendi geçmişine götüren bir köprü gibi; herkesin kendi ‘eski mahallesini’ hatırlamasına vesile oluyor.