Kardeş bile rahatlatamaz insanı kötü saatte,karanlıkta,duvarın dibinde.

Güç; onun aygıtı şiddet ve en büyük müttefiki, görmezden gelen göz.

Sınav sistemi ona anlatıldığında çok şaşırmıştı; doğal öğrenme isteğini, bu bilgiyle doldurulma ve istendiğinde geri kusma dizisinden daha fazla engelleyebilecek bir şey düşünemiyordu.

“Aşırılık dışkıdır,” diye yazıyordu Odo Analoji’de. “Bedende kalan dışkı da zehirdir.”

Hayır hayır, yadsımıyorum. Gerçek kardeşlikten ne anladığımı söylemeye çalışıyorum. Gerçek kardeşlik, paylaşılan acıda başlıyor.

Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Ama gerçekliğin, rahatlık ve mutlulukta görmediğim, acıda gördüğüm gerçekliğin, acının gerçekliğinin acı olmadığına inanıyorum. Eğer içinden geçebilirsen. Eğer sonuna kadar ona dayanabilirsen.

Çünkü bu gezegende yazdığımı anlayabilen kimse yok. Ya da anlamak isteyen...

Benim kadar ileri gitmeyi istemeyen hiç kimsenin beni gitmekten alıkoymaya hakkı yoktur.

Suçlamak mı Seni hiç tanımadım ki.