Sartre'ın bütün istediği, bu dramı, her yerde, her gün yaşanıp örtbas edilen bu acı gerçeği açığa vurmaktı sadece, belli bir partinin belli yöneticilerine çatmak değil. Ama yöneticiler bu gerçekle oynamayı Parti'nin canıyla oynamak saydılar ve Kirli Eller'e atılmadık taş kalmadı. Böylece de aynı oyun sahne dışında, Sartre'ın hayatında oynandı. Birkaç yıl sonra parti politikası değişince, Sartre'ı kötüleyen partizan yazarlar, boşuna kirlettikleri elleriyle kaldılar. Çünkü yeni yöneticiler Sartre'a da, Kirli Eller'e bir başka gözle bakmaya başlamışlardı.
