İnsanın dudaklarından dökülen en güzel kelime “anne”,en güzel hitap “annem”olmalı. Yüreğin derinliklerinden kopup gelen tatlı ve nazik,umut ve sevgiyle dolu bir kelimedir. Anne her şeydir. O sıkıldığımızda bizi teselli eder,mutsuzluğumuzda umut olur,aciz düştüğümüzde bize güç verir. O sevginin,merhametin,anlayışın ve bağışlamanın sonsuz pınarıdır. Annesini kaybeden biri,kendisini kutsayan ve hep koruyan saf bir ruhu kaybetmiş olur.
Her genç erkek, ilk aşkını hatırlar, duygularını en derinlerden değiştirip kendisini gizemleriyle yarattığı acılarına rağmen mutlu eden o tuhaf anı hep aklında tutmaya çalışır.
İnsanın dile getirebildiği en temiz, en duru sözcük ”Anne”, en güzel sesleniş ”Anneciğim” dir... Anne, hüzünde teselli, kederde umut ve zayıflıkta güçtür..
Kadının yüreği zamanla ya da mevsimle değişmez ; sonsuza kadar ölse bile asla yok olmaz . Kadının yüreği savaş yerine dönen bir kır gibidir ; ağaçlar kökünden söküldükten , çimenler yandıktan , taşla kanla kızıla boyandıktan ve toprağa kemik ve kafatası ekildikten sonra , sanki hiçbir şey olmamış gibi sakinleşir ve sessizlik çöker ; çünkü belli aralarla bahar gelir ve güz gelir ve işlerinin başına geçerler .
