Bir kitap buna dermiş ki: “Sen bu köyü kalkındıracak tek adamsın, burada onun için bekliyorsun.”
O dermiş ki, kitaba: “Ben kendimi kalkındıramadım, halsizim, güçsüzüm. Bu güçsüz vücut bir köyü nasıl kalkındırsın?

İnsanlar çok kez kendi hallerini unutup, eşin dostun haline acımak zorunda kalıyor

Şimdi köyde, böyle üzüntülerden habersiz, rahat rahat oturan kardeşlerimi düşünüyorum da, acaba şu okumak dedikleri şey, dertsiz başa dert midir diyorum kendi kendime.

Beri bak oğlum: İnsan kapı komşusunun sırrını açığa vurur mu?

(...) açıp okuyorsunuz kitapları, bir diyeceğim yok, okuyun. Ama örselemeyin, kaybetmeyin ne olur, yazıktır.

Öyle mutlu günlerimi bilirim ki, hemen bir rastlantıyla acıya çevrilmiştir.

Düşünmeyi durduracak bir çareyi hiçbir zaman bu kadar aramamıştım.

Okuyamadığım için üzülen ben miydim?

Okuyamadığım için üzülen ben miydim?

Bu işleri sen düzelteceksin. Köyü kalkındırmaya kendi evinden başla.