İnsanların minnettarlığını pek sezemeyiz, en minnettar olanlar kendilerini ifade edecek sözcükleri bulamazlar, kafaları karışarak susarlar, utanırlar ve bazen de duygularını dışa vurmamak için tutulup kalmış gibi yaparlar.

Çünkü davranışlarımızın aşırılık anlarında zorla gerilen insan doğası çoğu kez öyle trajik bir ifade oturtur ki yüzümüze, bunu ne bir resim ne de bir kelime, şimşek hızıyla inen bir darbeye benzeyen o ifade kadar güçlü yansıtılabilir.

Zor olan sadece söze nereden başlayacağını bilmek.

Onları anlamak için yanan bir kalbimizin olması gerekir.

Her suçta bir tutku bulmak ve o suçu bu tutku sayesinde bağışlamak için pek fazla iyi niyetli olmak da gerekmez.

Hayatı dümdüz seyreden biri için başkalarının hareketli hayatı, tiyatro ya da müzik gibi sinirleri etkileyen bir deneyimdir.

Hakikatin yarısının hiçbir değeri yoktur, tamamı olmalıdır.

Eğer belli bir amacınız yoksa yaşamak bir hatadır.

Beni unutmuştu, bana bir dakika önce verdiği sözü unuttuğu gibi ettiği yemini de unutmuştu.

Belli bir amacı olmayan her şey bir yanılgıdan ibarettir.