nedir yağmurun fısıldadığı
ağaçlardaki dumanlı keder
denizin gökyüzüne bırakılmışlığı

tekrar loş yalnızlıkların en dibindeyim
sararmış yaprakların usulca savrulduğu
köprüler yıkıldı artık kendimleyim
parmak uçlarında ölümün soğukluğu

durmadan hayal değiştiriyorduk
çetrefil bir hayat herkesin korktuğu
kederlerimiz kalındı sevinçlerimiz çabuk
yaşamadan dağılıyor yarısından çoğu

nerede ne zaman kaç kere yaşadık
nasıl bir sevdâysa eskitememiş yıllar
bitirdiğimiz her şeye yeniden başladık
dudaklarımızda birbirimizden mısralar

zarif bir hüzündür
bembeyaz dolaşan