Her yer bana boş ve hüzünlü geliyor. Yeryüzü bana eskimiş görünüyor, her yeri toz kaplamış. (…) Sevmek, sevilmek de boş! İnsan korkunç bir yalnızlık içindedir. Kimsenin ne düşündüğünü bilemezsiniz!

Benim yaşayışım gün geçtikçe tatsızlaşıyor. Ne ben kimseyi seviyorum ne kimse beni arıyor. (…) Yazılacak, okunacak şeylerim var, hepsi duruyor. Boş, tatsız günler geçip duruyor.

Niçin her şey doğarken adama güzel görünüyor da ölürken çirkin?

Hayatın en fena zamanları insanın kendini beğenmediği zamanlardır.

Beğenilmek insanı avlar.

Hani öksüzü döverler ağlamaz da tutup okşarlar, garipser, ağlar.

İstediğimiz gibi insanlar yaratmak da elimizde değil ki…

Bu memleket boş değil, elbet bir gün beni anlayacak biri çıkar.