"Bir sabah çok erken vakitte, annem odama geldi, `Sanırım baban öldü` dedi. `Yine mi... ` dediğimi hatırlıyorum. Kalkmak istemiyordum, yorgundum ve yorganın altına girdim. Babamı o kadar kör kütük sarhoş görmüştüm ki, gerçek bir ölüyle kör kütük sarhoş biri arasındaki farkı bilemiyordum. Sonra babam doktordu ve bir doktor ölemezdi. Annem, `Bu seferki gerçek. Hadi kalk` dedi. Kalktım. Odasına gittim. Yatağın yanı başına düşmüş ağzı kan doluydu. Beni azarlamadı, gerçekten ölmüştü, 2008 Prix Femina ödüllü Jean-Louis Fournier`den otobiyografik bir anlatı. Bir çocuğun gözünden kahraman, koruyucu,şakacı,alçakgönüllü sorunlu bir imge: Baba.
Babamın bir sürü arkadaşı vardı hapishane doktoru olduğu için idam mahkumu arkadaşları vardı. Her infazda giyotin kullanılır ve babamın da orada bulunması gerekirdi neden orada bulunması gerektiğini hiçbir zaman tam olarak anlamadım bir doktor çağrıldığı zaman insanlar ölmesin diyedir onların ölümünü seyretsin diye değil
