Zülfü Livaneli Alıntıları

Oyunun kurallarını anlamıştık artık; biri geliyor, öteki gidiyordu ama hiçbir şey değişmiyordu. Oyun hep aynıydı.

Aynı denizde, aynı çevre koşullarında yaşayan köpekbalıklarının kötü, yunusların iyi olmasını neyle açıklayabilirdik? Aslında köpekbalığı neye göre kötü, yunus neye göre iyiydi? Belki de iyilik ve kötülük diye bir şey yoktu.

Çünkü bunalan insanların, yalan bile olsa bir umuda sığınma ihtiyaçları, gerçeği söyleyenlerden nefret etmesine yol açıyor.

İnsanoğlu ne garip diye düşündüm, en ummadığın kişide neler var.

Biz insanlar evren hakkında düşünürüz, yargılara varırız ama evrenin bizim hakkımızda ne düşündüğünü hiç merak etmeyiz.

“Halk dediğin değişken bir şeydir,” dedi. “Bugün böyle davranır, yarın tam tersini yapar. Teşvik ve tehdide bağlı…”

Geçmişe gömülmek, onu bugünün sıkıntılarından kurtaran bir merhem gibiydi.

İnsanların birbirine iyi davrandığı bir dünyanın düşünü kuruyordu.

İnsan bir şeyi yitirmeye görsün, gerçek değeri o zaman ortaya çıkıyordu demek ki.

Yapayalnız bir hayat mümkün müydü?