Öyledir, her yoğun günün sonu
Ezip geçer yalnızlığın burukluğunu

İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine.

Çünkü o
Ekim günleriyle aralıksız boyanan
Bir ırmağın durgun sesidir
İyi ya, ekimdir işte, kasıma ne kalmıştır şurada
Yani bir çay ocağının başında
Bir adam şekerlere çocukluğunu sevdirir.

Öyle ki
Gözlerin maviyse de pembeyle bakarsın bana

Kalır aklımda

Boşversene sen niye beklemeli

Sıktı artık bu kent beni
Çekip gitmeliyim hiç düşünmeden
Bulmalıyım aradığım o yeri

Öğrendim öğrenmesine,
Mutsuzluk da bir gelişmedir