Aşk bazen yer değiştirir, bazen soğur ve bazen yakar.
Ama sevmek yerinden, sevdiğinin yanından kalkmaz. Soğumaz çünkü sıcak değil; yakmaz çünkü yakıcı değil.

Aşk, bedenin görevlisidir.
Sevmek ruhun elçisidir.

Aşk fırtınalı, coşkun ve her an değişkendir.
Ama sevmek sakin, dayanıklı, ağırbaşlı ve kibarlıklarla dolup taşandır.

Aşk, genellikle şehvetten kaynaklanır ve şehvetten kaynaklanan her şey değersizdir.
Sevmek ise ruhun içinden doğar ve bir ruh nereye kadar yükselebilirse, sevmek de onunla birlikte yükselir.

Ne doğa ne de yaratılışın bağladığı bağ değil; belki de iki yalnız akrabanın arasını bağlayan yalnızlık bağıdır.
Ve... Ne diyeceğimi bilmiyorum!

İnsandan Doğan biricik aşktır, öteki bütün aşklar ise doğanın yüklemesi, yaratılışın gereğidir.