"Anormal bir çocuğun pek de eğlenceli bir hayatı yoktur. Her şey en başından kötü başlar. Gözlerini ilk açtığında, beşiğinin üzerine eğilmiş, ona bakan iki mahvolmuş yüz görür. Baba ve Anne. Şunu düşünmektedirler: `Bunu bizmi yaptık?` Pek de gururlu değildirler. Bazen sorumluluğu birbirine atarak ağız dalaşına girerler. Soyağaçlarında bir yerlerde saklanmış alkolik bir büyükbaba ya da yaşlı bir amca arar bulurlar. Bazen de ayrılırlar." Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam`la (YKY, 2009) sıra dışı bir baba figürünün gölgesinde geçen çocukluğunu anlatan Jean-Louis Fournier, bu kez "sıra dışı çocuklar"a sahip bir baba olmanın deneyimini paylaşıyor. Fournier`ye 2008 Prix Femine ödülünü kazandıran Nereye Gidiyoruz Baba? hayatı olduğu gibi kabul etmenin bunaltıcı sınırlarında gezinen ironik bir anlatı.
