Bu kitaplar da zaten insan ruhuna bir ışık tutabilmek amacıyla yazılıyor.

Hayat daha çocukluğumuzda başlıyor kaderimizi yazmaya.

Kaderimiz hep kişiliğimizde, yani alışkanlıklarımızda, doğrularımızda ya da doğru bildiklerimizde gizlidir.

Bir başkasını anlamak, bizi kendimize bir adım daha yaklaştırır; o hep kızdığımız, bir türlü beğenmediğimiz, kıyasıya suçladığımız, çoğu zaman hiç sahiplenmediğimiz, acımadığımız, merhamet etmediğimiz kendimize.

İnsanın başka birini anlaması da, anlatması da zordur.

Gözyaşları ruhuma çok iyi geliyor.

Yaptığımın biri doğruysa beşi yanlıştı.

Sevinçten ağlamak güzel oluyormuş. Hiç tatmadığım, değişik bir duygu!

Meğer bazen umut çok tehlikeli olabiliyormuş.

Şu ölümlü dünyada acı olmaz olur mu ama yalan dünya bu kadar güzel olmasa, hayat çekilir miydi?