20. yüzyılın önde gelen psikiyatrlarından Viktor Frankl, otuzun üzerinde yabancı dile çevrilen ve bütün dünyada 12 milyondan fazla satan İnsanın Anlam Arayışı‘nda, kurucusu olduğu logoterapinin ilkelerini, İkinci Dünya Savaşı sırasında bir toplama kampındaki deneyimleri eşliğinde anlatmaktadır.
Okurlar, Frankl’ın tasvir ettiği toplama kampının, dünyayı daha büyük bir hapishane olarak kavramamızı sağlayacak parlak bir metafora dönüştüğünü fark edecektir. Gasset, Heidegger ve Sartre’dan aşina olduğumuz düşünceler ışığında, varoluşun çetin koşullarında “anlam”ı keşfetmemize yardım edecek süreci anlatan Frankl, “İnsanı insan yapan nedir?” sorusuna da yanıt vermeye çalışıyor.
“Gerçekten ihtiyaç duyulan şey, yaşama yönelik tutumumuzdaki temel bir değişmeydi. Yaşamdan ne beklediğimizin gerçekten önemli olmadığını, asıl önemli olan şeyin yaşamın bizden ne beklediği olduğunu öğrenmemiz ve dahası umutsuz insanlara öğretmemiz gerekiyordu. Yaşamın anlamı hakkında sorular sormayı bırakmamız, bunun yerine kendimizi yaşam tarafından her gün, her saat sorgulanan birileri olarak düşünmemiz gerekirdi. Yanıtımızın konuşma ya da meditasyondan değil, doğru eylemden ve doğru yaşam biçiminden oluşması gerekiyordu. Nihai anlamda yaşam, sorunlara doğru çözümler bulmak ve her birey için kesintisiz olarak koyduğu görevleri yerine getirme sorumluluğunu almak anlamına gelir.”
Dünyada iki insan ırkı olduğu sonucuna varabiliriz. Sadece iki: Düzgün insanların oluşturduğu “ırk” ve ahlaksızların “ırkı.” İkisi de her yerdeydi, toplumdaki tüm gruplara sızmış haldelerdi. Hiçbir grup tamamen düzgün ya da tamamen ahlaksız insanlardan oluşmuyordu.
Dünyada iki insan ırkı olduğu sonucuna varabiliriz. Sadece iki:Düzgün insanların oluşturduğu “ırk” ve ahlaksızların “ırkı”. İkisi de her yerdeydi ,toplumdaki tüm gruplara sızmış haldelerdi. Hiçbir grup tamamen düzgün yâda tamamen ahlaksız insanlardan oluşmuyordu.
Avusturyalı psikiyatr Viktor E. Frankl, 2. Dünya Savaşı’nda toplama kamplarında yaşadığı deneyimleri konu aldığı bu kitapta, insanın yaşamak için bir nedeni varsa, her türlü nasıla katlandığını dile getiriyor. İnsanın elindeki ümit gücünün yaşama tutunmadaki yegane unsur olduğunu şahit olduğu olaylarda görüyor… İnsanın, hayattan beklentisine odaklanmaktan ziyade, hayatın insandan beklentilerine dikkat çekmekte ve “yaşamak için bir nedenim yok” diyen her kişiyi “kaybolmuş” bir varlık olarak niteliyor. İnsanın içine dönmesini sağlayan, düşündüren ve sorgulatan bir eser…
