Deli İbram Divanı

Ben buraya her şeye yeniden başlamak için geldim.
İnsanla kavga etmek­ten bıktım artık. Kuşla, balıkla yaşamak istiyorum.

Şu dünyada tek gerçek şey var, o da yaşamak.

Çocukluk başlamak demektir. Dünyaya, hayata,zamana, kendine ait olan her şeye titrek adımlarla yürümekti. Çocukluk bir imkandı. Çocukluk acıya, kayıplara,ölüme henüz uzak olmaktı. Yokluğun daha az acıtmasıydı, avuntunun ve şefkatin bolluğuydu.

Zaman keskindir. Geri döndürülemez, tamir edilemez, her şeyden ve herkesten bağımsız halde sadece kendinde bir akışla dünyaya açar kendini.

Yukarısı günlük güneşlik ama uzanıp Leyla'yı oradan çekip alacak ana eli yok.

Anasızlık kuyunun dibinden sessiz dünyanın gürültüsünü dinlemekti.

Dedim, ne utanıyorsun kan döktüm diye. Şu dünyadaki insanların ya elleri kandadır ya da başkasının cinayetine susmuştur.

İnsan önce balığı bildi, huyunu suyunu anladı, sonra geçtiği güzergâhı öğrendi.

Deliler, tarihi de gelen felaketi de daha içten ve hissi bir şekilde bilirler elbette.

(...) ölmemek için başka bir hayatı almayı öğütleyen bilgi, ona şah damarından daha yakındı.