O anda, hayatım artık bana ait değildi. Elimden kayıp gittiğini hissetmiştim. Tıpkı kadınların genç kızlıklarına ezici öpücükler ve kanlı savaş alanlarıyla değil, uygun kilise evlilikleri ve kutsal şarapla veda ettikleri gibi.

Güzel korkuluklar, meşe kapılar ve siyah gözetleme pencereleri... Kulelerin uçları gri gökyüzünü deliyor, gök gürültüsü ve yağmurları çağırıyor gibiydi.

“Ayağa kalk, benim kara mucizem,” “Gel ve geceyle yüzleş.”

🧛🏻‍♀️ ~ “Merhamet duymaz, moroiler.* Sadece açlık duyarlar.”

⏳ Ölümlerden sonra hayatta kalanlar, uzun süre saklanamazlar.