Tünelde yavaş yavaş ilerlerlerken, Sirius birden Harry'ye, "Bu ne anlama geliyor, biliyor musun?" diye sordu.
"Pettigrew'i teslim etmek ne anlama geliyor?"
"Özgürsün" dedi Harry.
"Evet... Ama ben aynı zamanda - bilmiyorum sana söyleyen oldu mu - ben senin vaftiz babanım."
Harry, "Evet, biliyordum" dedi.
"Eh... annenle baban beni senin velin tayin etmişti" dedi Sirius gergin bir tavırla. "Onlara bir şey olursa..."
Harry bekledi. Acaba Sirius onun sandığı şeyi mi kastediyordu?
"Tabii anlarım, yani, teyzen ve eniştenle kalmak istersen" dedi Sirius. "Ama... hani... düşün bakalım. Bir kez adım temize çıkınca... eğer sen... farklı bir ev istersen..."
Harry'nin mide boşluğunda bir patlama oldu adeta.
"Ne - seninle oturmak mı?" dedi, kazayla başını tavandan çıkmış bir kayaya vurarak. "Dursleyler'den ayrılmak mı?
"Elbette, istemeyeceğini tahmin etmiştim" dedi Sirius hemen. "Anlıyorum. Ben sadece düşünmüştüm ki -"
"Sen deli misin?" dedi Harry. Onun sesi de en az Sirius'unki kadar çatlak çıkmıştı. "Elbette Dursleyler'den ayrılmak istiyorum! Evin var mı? Ne zaman taşınabilirim?"
Sirius ona bakmak için bütün vücuduyla döndü. Snape'in kafası tavanı sıyırıyordu, ama Sirius aldırıyora benzemiyordu.
"İstiyor musun?" diye sordu. "Ciddi misin?"
"Evet, ciddiyim" dedi Harry.
Sirius'un kuru yüzü, Harry'nin onda gördüğü ilk gerçek gülümsemeyle aydınlandı. Bu tebessüm, şaşırtıcı bir değişikliğe yol açtı. Sanki o bir deri bir kemik maskenin arkasından, on yıl daha genç biri bakıyormuş gibi. Bir an için, Harry'nin annesiyle babasının düğünündeki gülen adama benzemişti.
“Ayağıkibirliler,” diye tekrarladı Bilbo. “Aynı zamanda, nihayet Çıkın Çıkmazı‘na tekrar hoşgeldiniz diyebildiğim iyi yürekli Torbaköylü Baggins’lerim. Bugün benim yüz on birinci doğum günüm: Bugün yüz on bir yaşındayım. Umarım hepiniz en az benim kadar eğleniyorsunuzdur. Sizi çok tutmayacağım,” diye haykırdı. “Aslında üç ayrı Amaç nedeniyle! Her şeyden önce, hepinizden ne kadar çok hoşlandığımı, yüz on bir yılın böylesine mükemmel ve şayanı takdir hobbitler arasında yaşamak için çok kısa bir süre olduğunu söylemek için. Sizleri belli bir Amaç için bir araya topladım. Aslında üç ayrı Amaç nedeniyle! Her şeyden önce, hepinizden ne kadar çok hoşlandığımı, yüz on bir yılın böylesine mükemmel ve şayanı takdir hobbitler arasında yaşamak için çok kısa bir süre olduğunu söylemek için.” Müthiş bir onay galeyanı. “İçinizden en az yarısını, arzuladığımın yarısı kadar bile tanımıyorum; ve yarınızdan azını hak ettiğinizin ancak yarısı kadar sevebiliyorum. İkinci amacım, yaşgünümü kutlamaktı.” Tekrar tezahürat. “Aslında yaşgünümüzü demeliyim. Çünkü elbette, bugün varisim ve yeğenim Frodo’nun da yaşgünü. Bugün rüştüne ve veraset hakkına erişiyor.” Yaşlılar tarafından birkaç ilgisiz alkış; gençler tarafından da “Frodo! Frodo! Bizim kerata Frodo!” haykırışları. Torbaköylü Bagginsler ise kaşlarını çatarak “veraset hakkına erişiyor” ile neyin kastedildiğini düşünmeye koyulmuştu. “İkimiz birlikte yüz kırk dört sayısına ulaşıyoruz. Sizin sayınız da bu harikulade toplama uysun diye ayarlandı: Affınıza sığınarak, bir Grosa.” Hiç tezahürat yok. Bu maskaralıktı. Konukların birçoğu, özellikle de Torbaköylü Bagginsler, belli ki, aynı bir paketteki mallar gibi gerekli olan sayıyı tamamlamak için çağırıldıklarını düşünerek alınmışlardı. “Bir Grosa ha! Terbiyesizce bir tabir.” “Aynı zamanda, eğer fi tarihine değinmeme müsaade buyurursanız, bugün benim bir varilin içinde Uzun Göl’deki Esgaroth’a varışımın yıldönümü; gerçi o zaman yaşgünüm olduğu gerçeği aklımdan çıkmıştı. O zamanlar sadece elli bir yaşındaydım ve yaşgünleri o kadar önemli gelmiyordu bana. Gene de, ziyafet mükemmeldi, o zamanlar çok üşütmüş olduğum ve sadece ‘tok teşekkür ederib,’ diyebildiğim halde bunu hatırlıyorum. Simdi bunu daha düzgün bir biçimde tekrarlayabilirim: Verdiğim bu küçük ziyafete geldiğiniz için çok teşekkür ederim.” İnatçı bir sessizlik. Hepsi artık bir şarkı veya bir çeşit şiirin an meselesi olmasından korkuyor ve sıkılıyordu. Neden konuşmayı bırakıp, onun sağlığına içmelerine izin vermiyordu sanki? Fakat Bilbo ne şarkı syledi, ne de şiir okudu. Bir an için durdu. “Üçüncüsü ve sonuncusu,” dedi, “bir şey İLAN edeceğim,” ilan sözcüğünü o kadar yüksek sesle ve o kadar ani söylemişti ki, ayakta durabilecek kadar ayık olan herkes yerinde dikildi. “Daha önce de söylemiş olduğum gibi yüz on bir yıl sizlerin arasında geçirmek için kısa bir süre olduğu halde bunun SON olduğunu bildirmekten müteessirim. Gidiyorum. ŞİMDİ ayrılıyorum. HOŞÇA KALIN!” Aşağıya bir adım attı ve yok oldu. Gözleri kör edici bir ışık parlamış ve bütün konuklar gözlerini kırpıştırmışlardı. Gözlerini açtıkları zaman Bilbo görünürde yoktu.
Bu kitapta alisik oldugumuz kilit 5 li karakterlerin(dany jon tyrion arya bran) yerini yan karakterlerin povlari alacak. Cersei, davos gibi karakterleri Pov olarak okuyacagiz. Greyjoylari sevmemis olmama ragmen bu kitapta kral şurasi bolumlerini cok begendimi soylemeliyim. Ayrica Asha karakterine de hayran kaldim.
Daha ilk dakikadan bizi maceranin icine surukleyerek hikayeye ilk seferde baglanmamizi saglayan bir eserdir. Boyle yapimlari seviyorum lafi dolandirmadan konuya giriyor. Ilk tercihim olmaz ama efsaneyle tanişmamizda temel yapi taşidir
Bol gerilimli ve gizem dolu bir bölümdü ama sonu baya tahmin edilebilir acikcasi. Gizemden gizeme koşmayi seven afacanlarimiz yine bu bolumde de boş durmadilar.
Serinin en iyi kitaplarindan biridir. Ayni zamanda ters köşelerle dolu bir kitaptir. Önyargiyla baktigimiz karakterlerin aslinda kotu olmadigini ama masum sandiklarimizinda kotu ve hain cikabilecegini anlatir.
Serinin heyecan ve doruǧu en çok hissettiren kitaplarindandir hikaye boyunca aksiyonu tempoyu doruklarina kadar hissedeceksiniz. Fedakarligi ve bencil olmamayi ogreten bir eser.
Serinin heyecan ve aksiyon dolu 3 kitabindan biri de zümrüdüanka yoldaşligidir. Beklenmedik sonlarla bir kez daha yüzleşeceksiniz. Acikcasi ben bu kitabi çok sevmistim
Herkesin sevdigi ancak benim serinin diger kitaplariyla kiyaslandiginda tercih etmeyecegim bir kitap. Ama Maǧara bölümlerini sevdigimi sõylemeliyim. Ayrica bu kitapta Voldemort karakterinin geçmişine de yolculuk edecegiz. Bu seri de beklenmedik şok edici sirlari keşfedecek beklenmedik kayiplar yaşayacaksiniz.
Edebiyat efsanesi dünyanin en çok okunan bir nesle kitaplari sevdirten eserimizin ne yazik ki final kitabini okuyoruz. bitince içinizi hüzün kaplayacagi ve boşluktaymis gibi hissedeceginiz anlar yasayacaginiz vakte gelmis bulunuyoruz. Efsane serimiz kendine yakişir uzun yillar aklimizdan cikmayacak mukemmel bir sonla yayin hayatini noktaladi. Bir devir kapandi bir efsane sona erdi. Kitapta muhteşem bir savaş bizleri bekliyor olacak. Efsane serimizin bitişiyle ve acı tatlı bir sona kavuşmalariyla birlikte karakterlerimiz yeri geldiginde sevindikleri yeri geldiginde uzuldukleri anlar yaşayacaklar ve şok edici kayiplar ve ayriliklar yaşayacaklar.
Edebiyat efsanesi dünyanin en çok okunan bir nesle kitaplari sevdirten eserimizin ne yazik ki final kitabini okuyoruz. bitince içinizi hüzün kaplayacagi ve boşluktaymis gibi hissedeceginiz anlar yasayacaginiz vakte gelmis bulunuyoruz. Efsane serimiz kendine yakişir uzun yillar aklimizdan cikmayacak mukemmel bir sonla yayin hayatini noktaladi. Bir devir kapandi bir efsane sona erdi. Kitapta muhteşem bir savaş bizleri bekliyor olacak. Efsane serimizin bitişiyle ve acı tatlı bir sona kavuşmalariyla birlikte karakterlerimiz yeri geldiginde sevindikleri yeri geldiginde uzuldukleri anlar yaşayacaklar ve şok edici kayiplar ve ayriliklar yaşayacaklar.
Pettigrew dizlerinin üstünde tir tir titreyerek, başını yavaş yavaş Harry'ye çevirdi.
"Harry... Harry... tıpkı babana benziyorsun... tıpkı ona benziyorsun..."
"NE CÜRETLE HARRY İLE KONUŞURSUN?" diye kükredi Black. "NE CÜRETLE ONUN KARŞISINDA DURURSUN? NE CÜRETLE ONUN ÖNÜNDE JAMES'DEN BAHSEDERSİN?"
"Harry" diye fısıldadı Pettigrew. Ellerini uzatarak, dizlerinin üstünde ona doğru süründü. "Harry, James olsa benim öldürülmemi istemezdi... James olsa anlardı, Harry... bana merhamet gösterirdi..."
Black ve Lupin aynı anda gidip Pettigrew'i omuzlarından yakalayıp iterek arka üstü yere düşürdüler. Yerde oturmuş, korkudan her tarafı seğirerek onlara bakıyordu.
"Lily ve James'i Voldemort'a sattın" dedi Black. O da titriyordu. "İnkâr ediyor musun?"
Pettigrew'in gözünden yaşlar boşandı. Korkunç bir görüntüydü bu: Sanki fazla gelişmiş, kel bir bebek, yerde iki büklüm yatıyordu.
"Sirius, Sirius, ne yapabilirdim? Karanlık Lord... bilemezsin... hayal bile edemeyeceğin silahları var onun....
Korkmuştum, Sirius, ben hiçbir zaman sen, Remus ve James gibi cesur değildim. Bunun olmasını hiçbir zaman istemedim... Adı Anılmaması Gereken Kişi beni zorladı -"
"YALAN SÖYLEME!" diye böğürdü Black. "LILY VE JAMES ÖLMEDEN BİR YIL ÖNCE DE ONA BİLGİ
SIZDIRIYORDUN SEN! ONUN CASUSUYDUN!"
"Her - her yeri ele geçirmeye başlamıştı!" dedi Pettigrew tek solukta. "O - onu reddetmekle ele ne geçerdi ki?"
"Gelmiş geçmiş en kötücül büyücüyle savaşmakla ele ne mi geçerdi?" ded8i Black. Yüzünde korku verici bir hiddet vardı. "Sadece masum hayatlar, Peter!"
"Anlamıyorsun!" diye sızlandı Pettigrew. "Beni öldürürdü, Sirius!"
"O HALDE ÖLSEYDİN!" diye kükredi Black. "DOSTLARINA İHANET EDECEĞİNE ÖLSEYDİN, BİZ SENİN
Harry yeniden dalışa geçti. Onun snitch'i gördüğünü sanan Cho, takip etmeye çalıştı. Harry çok keskin bir dönüşle dalıştan çıktı, Cho ise hızla aşağı doğru inmeye devam etti; Harry bir kez daha mermi gibi yukarı fırladı ve snitch'i üçüncü kez gördü: Ravenclaw tarafında, sahanın çok üzerinde ışıldıyordu.
Hızlandı; metrelerce altında, Cho da hızlandı. Harry kazanmak üzereydi, arayı açıyor, her geçen saniye snitch'e daha da yaklaşıyordu - derken -
"Aa!" diye çığlık attı Cho, parmaklarıyla bir yeri işaret ederek.
Dikkati dağılan Harry, aşağı baktı.
Üç ruh emici, üç uzun boylu, siyahlara bürünmüş, kukuletalı ruh emici, kafalarını kaldırmış ona bakıyordu.
Düşünerek vakit kaybetmedi. Elini cüppesinin yakasından sokup asasını çıkardı ve kükredi: "Expecto patronum!"
Asasının ucundan gümüşi beyaz devasa bir şey fırladı. Onun tam ruh emicilere doğru gittiğini biliyordu, ama durup seyretmedi. Zihni hâlâ mucizevi bir şekilde berraktı, dönüp önüne baktı - hedefine neredeyse ulaşmıştı. Hâlâ asayı tutan eliyle öne doğru uzandı ve parmaklarıyla minik, mücadeleci snitch'i kavramayı başardı.
Madam Hooch'un düdüğü duyuldu. Harry havada arkasına döndü ve kırmızı renkli altı bulanık şeklin hızla ona doğru yaklaştığını gördü. Az sonra bütün takım onu öylesine sıkı kucaklıyordu ki, neredeyse süpürgesinden düşecekti. Aşağıda, kalabalığın içindeki Gryffindorlar'ın sevinç naralarını duyabiliyordu.
"İşte böyle oğlum!" diye bağırıp duruyordu Wood. Alicia, Angelina ve Katie, üçü de Harry'yi öpmüşlerdi, Fred ise ona öyle sıkı sarılmıştı ki, Harry kafasının kopacağını sandı. Takım tam bir karmaşa içinde yere inmeyi başardı. Harry süpürgesinden indi ve bir sürü Gryffindor taraftarının sahaya fırladığını gördü, en önde de Ron vardı. Daha ne olduğunu anlamadan, coşkuyla bağırıp çağıran kalabalık onu sarmıştı.
"Evet!" diye bağırdı Ron, Harry'nin kolunu havaya kaldırarak. "Evet! Evet!"
"Çok iyiydin, Harry!" diye kükredi Seamus Finnigan.
"Müthişti be!" diye seslendi Hagrid, oraya üşüşmüş Gryffindorlar'ın kafalarının üzerinden.
"Bayağı iyi bir Patronus'tu" dedi bir ses Harry'nin kulağına.
Harry arkasına dönüp Profesör Lupin'i gördü. Lupin hem sarsılmış, hem de memnun kalmış görünüyordu.
"Ruh emiciler beni hiç etkilemedi!" dedi Harry heyecanla. "Hiçbir şey hissetmedim!"
"Çünkü - ee - onlar ruh emici değildi" dedi Profesör Lupin. "Gel de bak -"
Harry'yi kalabalığın içinden çıkarıp sahanın kenarını görebileceği bir yere götürdü.
"Mr. Malfoy'u epey korkuttun" dedi Lupin.
Harry bakakaldı. Malfoy, Crabbe, Goyle ve Slytherin takım kaptanı Marcus Flint, yerde darmadağın bir yığın halinde yatıyorlardı. Kendilerini uzun, siyah, kukuletalı cüppelerin içinden çıkarmak için debeleniyorlardı.
Görünüşe bakılırsa Malfoy, Goyle'un omuzlarında ayakta durmuştu. Profesör McGonagall yüzünde katıksız bir öfke ifadesiyle tepelerine dikilmişti.
"Alçakça bir hile!" diye bağırıyordu. "Gryffindor arayıcısına yönelik rezil ve ödlekçe bir sabotaj girişimi!
Hepiniz cezaya kalıyorsunuz, ayrıca Slytherin'den elli puan düşürüyorum! Bu konuyu Profesör Dumbledore'la da görüşeceğim, hiç şüpheniz olmasın! Hah, işte geliyor!"
Gryffindor'un zaferini perçinleyecek bir şey varsa, o da buydu; ite kaka Harry'nin yanına gelmiş olan Ron, Malfoy'un kendini cüppeden kurtarmak için çabalayışını ve Goyle'un cüppenin içine sıkışmış kafasını izlerken gülmekten iki büklüm oldu.
"Haydi, Harry!" dedi George, ite kaka yanına gelerek. "Parti var! Gryffindor Ortak Salonu'nda, hemen şimdi!"
"Tamam," dedi Harry, kendini çok uzun süredir olmadığı kadar mutlu hissediyordu. Hâlâ kırmızı cüppelerinin içindeki takımla birlikte önden giderek stadyumdan çıktılar ve şatoya döndüler.
“Dağlan tekrar görmek istiyorum Gandalf dağları; sonra da huzura ereceğim bir yer bulmak. Huzur dolu sessiz bir yer, akrabaların beni gözetlemedikleri, ortalığı birbirine katan ziyaretçilerin kapı ziline aşılmadığı bir yer. Kitabımı bitirebileceğim bir yer bulabilirim. Kitabım için güzel bir son tasarladım: ve ömrünün sonuna kadar mutluluk içinde yaşadı.”
“Yaşlandım Gandalf. Göstermiyorum ama bunu gönlümün ta derinliklerinde hissediyorum. Yaşını göstermezmişl” diye homurdandı. “Yahu, kendimi incelmiş hissediyorum, bir yerde gerilmiş gibi, bilmem anlıyor musun: Aynen büyük bir parça ekmeğe sürülmüş az bir miktarda tereyağı gibi. Böyle bir şey doğru olamaz. Bir değişikliğe veya, ne bileyim, bir şeylere ihtiyacım var.”
