Kocapırım

Ömür dediğin


​Dağların ardında bir ışık söner,
Yollara savrulur sararan yaprak.
Zamanın çarkından payına düşen,
Sessizce yutuyor o kara toprak.

​Turnalar uçuşur, teller yaralı,
Gönlümün bağında kurudu bağlar.
Kaderin elinden bahtı karalı,
Gözümün yaşını siliyor dağlar.

​Bir yorgun rüzgârdır esen başımda,
Savurur külümü yele dökerek.
Dünyanın çilesi durur karşımda,
Ömrümü harcadım boyun bükerek.

​Zifiri gecede bir çıra yansın,
Karanlık gölgeler dağılsın gitsin.
Uykusuz gözlerim şafakla tansın,
Yürekte bu sızı nihayet bitsin.

​Kocapırım söyler sözün özünü,
Dünya bir handır ki konanlar göçer.
Kapatma ne olur kömür gözünü,
Ecel şerbetini her gelen içer.

Ömer Tarım
7 Haziran 2026