Böyle aniden uyanınca, daha tam kendime gelemeden, ölüleri uyandıracak bir çığlık attım. Ölüleri değilse de yaşayanları uyandırmayı başarmıştım (...)

“ Gök kubbemizi incitmeden ve kimsenin de incitmesine müsaade etmeden sorumluluk alabilir, yola çıkılabilir ve manaya mülaki olabiliriz. Başkalarına sataşmadan kendi hikayemizi anlatabiliriz. Ele güne kusur bulmadan kendi doğrumuzu yaşayabiliriz. Kötüyü iyilikle savıp düşmanı doğrularımıza utandırabiliriz. Kimseyi ötekileştirmeden kendimiz olabiliriz. Bunlara hayal, ütopya entelektüel romantizm; saf olma… diyenlere iyi doğru ve güzelin asli ; kötü, yanlış ve çirkinin arızi olduğunu anlayabiliriz. Anlatmalıyız”